"Eén stap op de afdeling en ik voelde me weer thuis"

IMG-20211008-WA0013-012

Michel van Sluijs (47) houdt van nieuwe uitdagingen. Dat is reden waarom hij het vak van verpleegkundige ooit verliet. En er ook steeds weer terugkeert. “Zorgen zit in je bloed”, zegt hij daarover. “Het is betekenisvol werk, waar je trots op mag zijn.”

Michel heeft HBO-V afgerond en als verpleegkundige gewerkt op onder meer de afdeling longgeneeskunde. Totdat hij aan de slag ging als atletenmanager voor een internationaal opererend sportmanagementbureau. “Ik werd uit de zorg getrokken door deze uitdaging. Daarna volgden meerdere functies in de sport, tot ik weer terug verlangde naar de zorg en ging werken op de afdeling thoraxchirurgie. Weer later werd ik eventmanager van de Enschede Marathon. Onbewust wissel ik sport en zorg af; er komt steeds weer een nieuwe uitdaging op mijn pad. Een tijdje geleden sprak ik een oude vriend die afdelingshoofd op de IC is. Dan gaat het zorgbloed weer stromen. Het is dat de opleiding voor IC-verpleegkundige zo’n lange route is, anders zou ik die doen. Er zou voor herintreders een maatwerktraject moeten zijn.

Alsof ik nooit was weggeweest

Al een tijdje zocht ik naar een manier om verpleegkundige te kunnen zijn voor een dag, naast mijn baan. En toen zag ik de Nationale Zorgreserve voorbijkomen op social media. Precies wat ik zocht! Ik heb me aangemeld en kon in coronatijd aan de slag op de longafdeling van Ziekenhuisgroep Twente. Dat was superleuk! Ik voelde me direct weer thuis. Ik kon mensen met allerlei infusen op het toilet helpen, wonden verzorgen, bedden verschonen met de patiënt er nog in: al die verpleegkundige handelingen pak je zo weer op, alsof je nooit bent weggeweest. Er zijn wat noviteiten in meetapparatuur, maar uiteindelijk draait het om de mens.

Persoonlijke aandacht

Als je goede afspraken maakt over je rol, kun je direct ondersteunen. Proactief zijn en aan de slag gaan, je hoeft je echt niet af te vragen of je het nog kan. De zorg heb je in je en je spreekt dezelfde taal. Het gaat om de persoonlijke aandacht. Ik zie wel overeenkomsten met de tijd dat ik atletenmanager was: wat heb jij nodig om kampioen te worden? En nu: wat heb jij nodig om beter te worden? Die persoonlijke aanpak met vooral oog voor kwaliteit van leven maakt het werk heel leuk.

Levenservaring inzetten

Als je uit de sport of het bedrijfsleven komt, zie je dat de zorg nog erg traditioneel is en soms wel efficiënter kan. Ik zou het leuk vinden als ik daar vanuit mijn levenservaring aan kan bijdragen. Als zorgreservist krijg ik die kans: ik heb een gezonde afstand tot de zorg en ben tegelijkertijd heel betrokken. Mijn collega’s bij de gemeente Wierden reageren ook enthousiast en hopelijk wordt de inzet van zorgreservisten straks ook breed gedragen door werkgevers, zodat we samen kunnen bijdragen aan de continuïteit van zorg in tijden van crisis. Het is mooi dat de Nationale Zorgreserve bestaat. Je doet het met elkaar. Iedereen heeft zijn of haar eigen motivatie om mee te werken, maar zorgzaamheid is een grote gemene deler.”